Δεκεμβρίου 11, 2018

‘Όταν το καλό παιδί από τη μεγάλη δοτικότητα του κάνει κακό στον ιδιο του τον εαυτό ’ Featured

Η Συγγραφέας & Παιδαγωγός Λητώ Τσακίρη Παπαθανασίου στη στήλη «Το Μαγικό κλειδί για το παιδί» συνομιλεί με την Εξελικτική – Σχολική Ψυχολόγο MSc κα Γεωργία Κιζιρίδου, για το σύνδρομο του καλού παιδιού που από την πολλή του καλοσύνη & δεκτικότητα μπορεί να κάνει κακό στον ίδιο του τον εαυτό.
Κύρια Κιζιριδου πείτε μας πως μπορούμε να προστατέψουμε το παιδί μας που είναι ήσυχο και εξυπηρετικό προς όλους, δεν δημιουργεί εντάσεις & φασαρίες , δεν μαλώνει ποτέ ακόμη κι αν το πειράξουν και είναι πάντα τόσο βολικό & απόμακρο?
Μήπως η παραπάνω περιγραφή σας θύμισε λιγάκι τον εαυτό σας? Γιατί εμείς είμαστε τα πρότυπα στα παιδιά μας Έχετε αναρωτηθεί τι κρύβεται πίσω από την επιφανειακή καλοσύνη και τον αέναο αλτρουισμό; Υπάρχουν άνθρωποι που προτιμούν να λένε «ναι» στους άλλους, αλλά στην πραγματικότητα λένε «όχι» στον εαυτό τους και τις προσωπικές τους ανάγκες. Τα άτομα αυτά έχουν το «σύνδρομο του καλού παιδιού».
Κυρία Κιζιρίδου τελικά αυτές οι συμπεριφορές αυτοθυσίας πιστεύετε ότι έχουν σχέση με τα παιδικά μας τραύματα ?
Φυσικά κα Τσακίρη η υπερβολική καλοσύνη προς τους άλλους είναι απόρροια παιδικών τραυμάτων που προέκυψαν μάλιστα σε από πολύ μικρή ηλικία. Συχνά αυτό συμβαίνει σε ανθρώπους που οι γονείς τους ήταν ιδιαιτέρως απαιτητικοί και αυστηροί, σε σημείο που τους δημιουργήθηκε η αίσθηση ότι είναι ανάξιοι να αγαπηθούν για αυτό που είναι.
Άρα αυτοί που δεν έμαθαν να προσφέρουν αγνή αγάπη & ενθάρρυνση στα παιδιά τους & τα απαξιώνουν με το παραμικρό είναι οι γονείς των ενοχικών ατόμων που παραπάνω αναφέραμε?
Στην πρώτη παιδική ηλικία είναι ανέφικτο σε ένα παιδάκι να κατανοήσει ότι οι γονείς του συμπεριφέρονται ως άνθρωποι ανάξιοι να αγαπήσουν και να αποδεχθούν. Έτσι τα μικρά παιδιά εσωτερικεύουν το σχήμα ότι είναι κατώτερα όντα που χρειάζεται μονίμως να αγωνίζονται για να κατακτήσουν ισότιμη θέση σε οποιαδήποτε σχέση. Αποτέλεσμα αυτού είναι να χτίζεται ένα ενοχικό Εγώ και να δομείται μια καταθλιπτική προσωπικότητας.
Η πολλή καλοσύνη προς τους τρίτους είναι η ανάγκη του καταπιεσμένου ατόμου να κερδίσει την αυτοαξία του μέσα από την αποδοχή των άλλων? 
Εξελικτικά, αυτό δημιουργεί στο παιδί που μεγαλώνει μια εσωστρεφή προσωπικότητα που αποφεύγει τις πολλές κοινωνικές επαφές, ακριβώς γιατί φοβάται ι μήπως δεν ανταποκριθεί στις ανάγκες των αλλων και απορριφθεί .
Τελικά, μήπως το καλό παιδί είναι ένα φοβισμένο και εγκλωβισμένο παιδί, που σταθερά καταπιέζεται & γινεται μοναχικό?
Το παιδί που έχει το σύνδρομο του (καλού) ακριβώς επειδή φοβάται την απόρριψη και κάνει αγώνα δρόμου για αγάπη και αναγνώριση , αποφεύγει τις συγκρούσεις και τις φωνές. Φοβάται πως αν υποστηρίξει ανοιχτά τη γνώμη του και διαφωνήσει με κάποιον τότε μοιραία θα απορριφθεί. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα αυτού είναι να αυτοκαταπιέζεται & φυσικά να μην αναπτύσσει αυθεντικές και γνήσιες σχέσεις με τους άλλους. Μη γνωρίζοντας πώς να διαχειριστεί μια πιεστική κατάσταση απλα αποχωρεί & αποσύρεται στο καταφύγιο της μοναξιάς του. Πολύ συχνά εξαρτάται από τη γνώμη των τρίτων, γι’ αυτό και δε θέλει να δίνει δικαιώματα.
Στην παραμικρή παρεξήγηση, νιώθει πως είναι κατηγορούμενος δικαστήριου προσπαθεί να απολογηθεί για την στάση του ανά πάσα στιγμή. Το «καλό παιδί» επομένως είναι ένα απολογητικό και ενοχικό παιδί που από την επιθυμία του για επιβράβευση από τους άλλους, καταπιέζει τις σκέψεις του και τα συναισθήματά του, ενισχύοντας ωστόσο με αυτό τον τρόπο τις προσωπικές του ανασφάλειες.
Το ερώτημα μας είναι αν το άτομο που έχει το «Σύνδρομο του καλού παιδιού» μπορεί στο μέλλον να βρει διεξόδους για να δημιουργήσει γνήσιες σχέσεις με τον εαυτό του και τους σημαντικούς άλλους.
Η απάντηση βρίσκεται σε πρώτη φάση στη σχέση με τον εαυτό του . Είναι πολύ σημαντικό να ενισχυθεί η αυτοεκτίμηση, ώστε το άτομο να έχει το θάρρος της γνώμης του, χωρίς να φοβάται ότι θα αδικήσει κάποιον. Σε καμία περίπτωση δεν μπορούν να ικανοποιούνται πάντα οι ανάγκες των υπολοίπων σε βάρος των προσωπικών αναγκών. Θα πρέπει μέσα από την απαραίτητη αυτογνωσία να αναρωτηθεί το «καλό παιδί» με ποιον τρόπο θα ήθελε πραγματικά να σχετίζεται με τους άλλους. Ιδιαίτερη προσοχή χρειάζεται να διατηρηθεί η ουσιαστική ισορροπία στη φάση της αλλαγής. Δε βοηθά η μεταμόρφωση του άλλοτε καλού παιδιού που ήταν πάντα παραχωρητικό, υποχωρητικό και ενδοτικό, σε «κακό παιδί» που θα φερθεί εγωιστικά και καταπιεστικά προς τους άλλους. Μέσα από τις αναπόφευκτες συγκρούσεις που θα προκύψουν σε διάφορους τομείς της ζωής, θα πρέπει σιγά - σιγά να δημιουργούνται ασφαλείς σχέσεις αποδοχής και όχι εξάρτησης. Όπως χαρακτηριστικά ανέφερε και ο Ηράκλειτος: «Η φιλονικία είναι χρήσιμη, γιατί δημιουργεί καλύτερη αρμονία».
Συμπερασματικά με βάση τα όσα μας έχετε αναλύσει παραπάνω , αν θεωρούμε ότι εμείς ή το παιδί μας έχουμε το «σύνδρομο του καλού παιδιού» οφείλουμε να αναρωτηθούμε πότε ήταν η τελευταία φορά που είπαμε «ναι» στον εαυτό μας και στις προσωπικές μας ανάγκες και πότε τολμήσαμε να τον επιβραβεύσουμε για κάτι που κατάφερε.
Κατ΄ επέκταση κα Κυζιριδου ενισχύοντας τον αυτοσεβασμό και την αυτοπεποίθηση μας, γινόμαστε καλύτεροι γονείς και δημιουργούμε ένα καλό πρότυπο συμπεριφοράς στα παιδία μας .
Ας κλείσουμε με το μότο «Να μην ξεχνάμε να μας αγαπάμε …» γιατί τότε όλα βρίσκουν το δρόμο τους


"Το Μαγικό Κλειδί για το παιδί" είναι μια σελίδα του Postlarissa.gr αφιερωμένη στα παιδιά μας.
Επιμελείται και παρουσιάζει η παιδαγωγός & συγγραφέας Λητώ Τσακίρη Παπαθανασίου συνεργαζόμενη με μια υπέροχη ομάδα παιδαγωγών , συγγραφέων, ψυχολόγων, εμψυχωτών, διατροφολόγων & πολλών άλλων προσωπικοτήτων που αγαπούν, σέβονται το παιδί & φροντίζουν γι 'αυτό.

Επικοινωνία

Μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μας στα ακόλουθα στοιχεία

  info@postlarissa.gr

Πρωτοσέλιδα Εφημερίδων