Ιουνίου 02, 2020

Γιώργος Ραΐλης. Μπήκε ξαφνικά στην ζωή μας με ένα βιβλίο “γροθιά στο στομάχι” κάθε σκεπτόμενου ανθρώπου.  Εντυπωσιάστηκα από την πρώτη στιγμή που τον γνώρισα. Η έμφυτη ευγένεια, η δομημένη σκέψη του και ο ξεκάθαρος λόγος είναι τα κύρια χαρακτηριστικά του. Με σπουδές Οικονομολόγου αλλά με πάθος για την ιστορία μπήκε ξαφνικά στην ζωή μας και έγινε ένα από τα πολυσυζητημένα πρόσωπα της πόλης με ένα βιβλίο που λέει τα πράγματα με το όνομα τους και βάζει στην θέση τους πολλά πράγματα από την περίοδο του εμφυλίου.
“Όταν η Παναγία συνάντησε την μάνα του Ιούδα” ο τίτλος του και τόσο η λογοτεχνική πλοκή του όσο και τα πραγματικά στοιχεία που αποτυπώνονται στις σελίδες του, το έκαναν ένα από τα πιο πολυδιαβασμένα βιβλία την τελευταία διετία. Εκθέτει γεγονότα και καταστάσεις με μια άποψη που στέκεται όρθια χωρίς να γέρνει αριστερά ή δεξιά. Με αυστηρή ουδετερότητα και σκληρές αλήθειες αποτυπώνεται η προσπάθειά του να διερευνηθεί ο ανθρώπινος παράγοντας και τα πάθη που διαμόρφωσαν τα ιστορικά γεγονότα την περίοδο του Εμφυλίου.
Μένει στην Λάρισα – εκτός από τα διαστήματα που βρέθηκε σε διάφορα μέρη του κόσμου για σπουδές ή επαγγελματικά – και έχει ασχοληθεί ενεργά για πολλά χρόνια με τον Εθελοντισμό σαν Εθελοντής του Ερυθρού Σταυρού και τ. μέλος του Περιφερειακού Τμήματος Λάρισας ενώ αξιόλογη ήταν και η θητεία του στους “Γιατρούς του κόσμου”. Στην καθημερινότητα του ο Γιώργος Ραΐλης, μαζί με την σύζυγο του Έλενα, αφιερώνουν πολύ χρόνο στους δυο γιούς τους, τον Λάμπρο και τον Λουκά.
Παρά την επιτυχία του βιβλίου του και την αναγνωρισιμότητα που του έδωσε παραμένει ένας άνθρωπος χαμηλών τόνων που σε κερδίζει με την ευρύτητα του πνεύματος και των γνώσεων του.
Κάθε συνάντηση μαζί του είναι, για μένα, μια ξεχωριστή στιγμή. Έτσι, στην τελευταία συνάντηση μας, δεν έχασα την ευκαιρία να του ζητήσω να κάνουμε μια αναδρομή στην γέννηση αλλά και στην πορεία του βιβλίου του.     
“Όταν ξεκίνησα την έρευνα για την περίοδο δεν είχα σκοπό να γράψω κανένα βιβλίο. Το πάθος για την ιστορία και τη μελέτη με οδήγησαν στο πρώτο στάδιο της έρευνας  για αυτό που θεωρείται ακόμη ως θέμα ταμπού. Και άρχισα να ανακαλύπτω πράγματα τα οποία με εξέπληξαν για τα οποία για να βεβαιωθώ έπρεπε να ψάξω πιο βαθιά. Ψάχνοντας διαπίστωσα ότι αυτά τα ιστορικά γεγονότα , αυτές οι ιστορικές μαρτυρίες δεν είχαν αποσιωπηθεί τυχαία, δεν ξεθώριασαν από το χρόνο. Στην Ελλάδα ξέρετε πάντα φταίνε οι άλλοι, οι ξένοι. Για τη Μικρασιατική καταστροφή οι ξένοι, για τον εμφύλιο πάλι οι ξένοι. Εμείς καλύπτουμε τις ατομικές ευθύνες πίσω από τις συλλογικές. Οι γραφές όπως ξέρετε λένε ότι ο άνθρωπος εκδιώχθηκε από τον παράδεισο επειδή έφαγε τον καρπό από το δέντρο της γνώσης. Εγώ έφυγα από τον παράδεισο της απάθειας και της γαλήνης και ήθελα πλέον να μιλήσω.
Έτσι, για να γυρίσω στο ερώτημα,  προέκυψε η συγγραφή. Όχι για να προκαλέσω, να κάνω εντύπωση, να διχάσω, αλλά για να μάθω. Ήθελα να μάθω, να συγκεντρώσω πληροφορίες και να έχω απόψεις από όλες τις πλευρές. Οι επιστημονικές μελέτες και η ενδελεχή  παράθεση ντοκουμέντων και ημερομηνιών με κούραζε σαν αναγνώστη. Ήθελα κάτι πιο απλό. Να γράψω ένα βιβλίο που θα διαβαστεί, όχι ένα επιστημονικό εγχειρίδιο που θα κοσμεί μόνο επιστημονικές βιβλιοθήκες.
Χρονικά η έρευνα διήρκησε περίπου 10 χρόνια, αλλά η κύρια δυσκολία δεν ήταν τόσο στην ποσοτική συγκέντρωση στοιχείων όσο στη διασταύρωση- εξακρίβωση των στοιχείων. Ψάχνοντας να βρω υλικό για να σχηματίσω γνώμη, διάβασα το πρώτο μου βιβλίο, η αρχική γνώμη  ανατράπηκε από το αμέσως επόμενο βιβλίο κ.ο.κ. Κάθε πλευρά έβγαζε και από ένα βιβλίο, γύριζε μία ταινία και κάθε φορά εστίαζε και σε μία διαφορετική πτυχή και αυτό επηρέαζε την άποψή μου. Πότε οι πατριώτες γινόταν προδότες και πότε οι προδότες πατριώτες, ανάλογα το συγγραφέα ή τον σεναριογράφο/σκηνοθέτη. Από όλους όσους προσπάθησα να μιλήσω, κατάλαβα ότι βασίζονται στα οικογενειακά τους βιώματα: ποια παράταξη κυνήγησε –βασάνισε- σκότωσε τον παππού τους. Ξέρετε η αστυνομία όταν γίνεται ένα γεγονός είτε κλοπή είτε φόνος είτε οτιδήποτε, καλεί αρκετούς μάρτυρες και τους κάνει τις ίδιες ερωτήσεις. Γιατί έχει τεκμηριωθεί επιστημονικά ότι το ίδιο γεγονός οι ίδιοι μάρτυρες το αντιλαμβάνονται διαφορετικά και δίνουν διαφορετική υπόσταση. Για αυτό έψαξα πολύ. Δεν μπορούσα να καταλάβω αν ξαφνικά ένα πρωί του Δεκέμβρη του 1944 πιάσαμε ως Έλληνες τα όπλα για να αλληλοεξοντωθούμε ΜΕ ΜΑΝΙΑ και αν ξαφνικά λίγο αργότερα το 1946 άρχισε αδερφός να κυνηγάει αδερφό για τέσσερα χρόνια. Και το κυριότερο: μετά το 1949 έσβησαν αυτά τα πάθη; Τελευταία πολλοί επαναφέρουν συνθήματα της εποχής είτε από άγνοια είτε από δόλο. Για να τα υιοθετήσει ή να απορρίψει κάποιος πρέπει να γνωρίζει τη σημασία τους. Έτσι, ο χρονικός ορίζοντας του βιβλίου δεν καλύπτει μόνο συγκεκριμένα γεγονότα, δεν μένει στα Δεκεμβριανά, δεν μένει στην περίοδο του 1946-1949. Πηγαίνει πίσω χρονικά και συνεχίζει μετά το 1949.”
Αυτό δεν έφερε αντιδράσεις ή δεν σου δημιούργησε πρόβλημα;
“Δεν ξέρω αν έχω καταφέρει να κρατήσω ίσες αποστάσεις αλλά είναι κοινή αποδοχή ότι αναφέρω τα αρνητικά και των δύο των πλευρών.  Ο αναγνώστης θα δει ότι είτε την πρακτική τη έλεγαν παιδοφύλαγμα είτε την  έλεγαν παιδομάζωμα, η ουσία είναι ότι χιλιάδες παιδιά χωρίστηκαν από τους γονείς τους με τη βία. Αυτό φυσικά και έφερε αντιδράσεις. Πάρα πολλές, που πραγματικά δεν περίμενα, Θα μπορούσα να αναφέρω πολλά παραδείγματα αλλά θα το αποφύγω όχι για από φόβο – ποιο φόβο εξάλλου όταν έχει καταφέρει να  εκδοθεί -  αλλά για την αποφυγή δημιουργίας εντυπώσεων. Το βιβλίο θέλει να πουλήσει και όχι να πουληθεί. Aκούω από αναγνώστες του βιβλίου ότι είδαν πλέον διαφορετικά κάποια πράγματα, αναθεώρησαν πολλά γιατί δεν τα ήξεραν.
Καλώ όλους να το διαβάσουν χωρίς έγχρωμες παρωπίδες και ας βγάλει ο καθένας τα συμπεράσματά του.“
-Δεν υπήρχαν δυσκολίες στην έκδοση του;  Ιδιαίτερα με θεματολογία τον εμφύλιο…
“ Πολλές. Αν δεν προέρχεσαι από το συγγραφικό χώρο ή δεν έχεις κάποιο γνωστό όνομα είναι πολύ δύσκολο όχι απλά να βρεις το δρόμο, αλλά να ανοίξεις έστω ένα μονοπάτι. Το πρώτο θέμα που αντιμετώπισα  είναι ότι το θέμα μου δεν θα είναι εμπορικό για ευνόητους λόγους. Πρώτο εμπόδιο. Δεύτερο εμπόδιο η ιστορική καταγραφή γεγονότων. Υπήρξε εκδοτικός οίκος όπου το βιβλίο εξετάστηκε από τρεις διαφορετικούς επιστήμονες ώστε να βεβαιωθεί η εγκυρότητα των γεγονότων, για να με πληροφορήσουν τελικά υπό μορφή εμπιστευτικότητας ότι δεν θα προβούν σε έκδοση από το φόβο αντιδράσεων. Το βιβλίο δεν μιλάει με υπονοούμενα, μιλάει με ονοματεπώνυμα σε αρκετά σημεία. Εκεί έγκειται και η, απρόσμενη για μένα, επιτυχία του. ”
-Υπήρξαν άνθρωποι που σε βοήθησαν ή σου συμπαραστάθηκαν κατά τη διάρκεια της συγγραφής του βιβλίου;
“Ασφαλώς, είναι οι άνθρωποι που έχοντας ζήσει τα χειρότερά μου, τους αξίζει να μετέχουν και στα καλύτερα: η οικογένεια μου. Και οι δύο άνθρωποι που τις όποιες ώρες ματαιοδοξώ με βοηθούν να επανέλθω αλλάζοντας πάνες ή παίζοντας τους σουπερ ήρωες.”
-‘Όταν η Παναγία συνάντησε τη μάνα του Ιούδα. Περίεργος τίτλος. Πώς προέκυψε;
-Ο τίτλος έχει εμπνευστεί από μία Αγιορείτικη ιστορία, η οποία παρατίθεται μέσα στο βιβλίο. Το μεγαλύτερο  πρόβλημα το αντιμετώπισα όχι τόσο κατά τη συγγραφή αλλά με την ολοκλήρωση του βιβλίου κι συγκεκριμένα όταν μου ζητούσαν να κατατάξω το βιβλίο σε μία  κατηγορία. Στο βιβλίο εκτός από τα ιστορικά γεγονότα ο αναγνώστης θα βρεθεί αντιμέτωπος με διάφορα ηθικά  διλλήματα αλλά και αλληγορικά μηνύματα. Ο αναγνώστης θα μάθει και την άλλη πλευρά, θα μάθει π.χ. την ιστορία  του Αντώνη.  Στο βιβλίο θα έχουμε συνάντηση των δύο μανάδων, με ένα ρεαλιστικό  τέλος.  Φιλοδοξώ να καταφέρω να προβληματίσω με την αλληγορία.  Η ευκολία με την οποία  χαρακτηρίζουμε τους άλλους προδότες μας κάνει να διχαζόμαστε. Για παράδειγμα βλέπετε με πόσο μεγάλη ευκολία, αυτά τα χρόνια της κρίσης που ζούμε, πολύ πιο εύκολα σε σχέση με αυτά που βίωναν την περίοδο εκείνη, μιλάμε για προδότες κλπ.
-Σου έδωσε αναγνωρισιμότητα αυτό το βιβλίο;
“Σίγουρα. Γνώρισα πολλούς ανθρώπους, ανταλλάξαμε απόψεις, συζητήσαμε για πολλά… Αυτό που δεν μπορώ να διαχειριστώ ακόμη είναι οι άγνωστοι που με σταματάνε για να με συγχαρούν ή για να μου σφίξουν το χέρι. Δεν μου πάει ο ρόλος του σταρ, γιατί δεν είμαι. Και νιώθω άβολα αν και τους ευχαριστώ όλους αυτούς για την αναγνώριση της δουλειάς μου.”
-Και στο μέλλον;
-Θα δούμε. Σίγουρα όχι στασιμότητα….

Εγώ το μόνο που έχω να πω είναι: Γιώργο συνέχισε να σκέφτεσαι, να προβληματίζεσαι και να γράφεις έργα σαν αυτό  γιατί τα έχει ανάγκη ο πολύπαθος λαός μας.
Φώτης Βακιρτζηδέλης



 

Η Ιωάννα Γκανέτσα γεννήθηκε το 1981 στη Λάρισα, όπου ζει και εργάζεται. Είναι αστυνομικός.

Η Αντιδημαρχία Λεσχών Πολιτισμού και Βιβλιοθηκών και η Δημοτική Βιβλιοθήκη Λάρισας σε συνεργασία με την Ένωση Λογοτεχνών Συγγραφέων Λάρισας (ΕΛΟΣΥΛ) παρουσιάζουν το παραμύθι της Δώρας Χαρίση «Ο σκαντζόχοιρος που ήθελε να είναι φαλακρός», την Τετάρτη 5 Ιουνίου 2019 και ώρα 7.00 μ.μ.στο παιδικό τμήμα της βιβλιοθήκης στο Χατζηγιάννειο Πνευματικό Κέντρο (3ος όροφος).

Στην εκδήλωση θα διαβαστούν αποσπάσματα του βιβλίου από την συγγραφέα και θα ακολουθήσει συζήτηση με τους γονείς και τα παιδιά. Το συντονισμό της εκδήλωσης θα έχει η πρόεδρος της Ένωσης Λογοτεχνών Συγγραφέων Λάρισας (ΕΛΟΣΥΛ) κα Δήμητρα Μπαρδάνη.

Βιογραφικό

Η Δώρα Χαρίση γεννήθηκε στα Τρίκαλα. Δημοσιεύει κείμενα οικολογικού ενδιαφέροντος σε τοπικές εφημερίδες. Επί σειρά ετών αρθρογραφούσε στο οικολογικό περιοδικό «Το Σέλας μιας άλλης καταχνιάς» που εκδιδόταν στη Λάρισα. Απέσπασε το δεύτερο βραβείο σε διαγωνισμό διηγήματος του φυσιολατρικού συνδέσμου Πατρών και το τρίτο βραβείο μυθιστορήματος του Ελληνο-Κυπριακού Συνδέσμου Φιλίας με θέμα την εισβολή των Τούρκων στην Κύπρο.

Συμμετείχε με το ερωτικό ποίημα «Ενοικιάζεται το σπίτι στο Πεύκο», στο project HOME, για την υποψηφιότητα της Λάρισας ως Πολιτιστικής Πρωτεύουσας της Ευρώπης, το 2016. Το ποίημα ανέβηκε στο θέατρο, δραματοποιημένο με χορό και μουσική, από την Ρούλα Καραφέρη, θεατρική και χορευτική παραγωγό. Το 2003 εξέδωσε τη συλλογή διηγημάτων «Έρωτας – Θέρος». Τα τελευταία χρόνια γράφει παραμύθια για παιδιά και μεγάλους.

Madeline Miller: Κίρκη (Εκδόσεις Διόπτρα)
Η μάγισσα Κίρκη αναδεικνύεται σε μία από τις πιο γοητευτικές και δυναμικές γυναίκες του ανδροκρατούμενου αρχαίου κόσμου και σε αληθινή έμπνευση για όλες τις δυναμικές, ανεξάρτητες γυναίκες του σήμερα. Η Μίλερ την αποκαθιστά και την αποθεώνει υπογράφοντας μία ιστορία ενηλικίωσης και γυναικείας ενδυνάμωσης. Αν αγαπάτε την ελληνική μυθολογία, αυτό είναι το βιβλίο της χρονιάς!

 

Μαριάνα Ενρίκες: Οσα χάσαμε στις φλόγες (Εκδόσεις Πατάκη)
Το σκοτεινό στοιχείο στην καθημερινότητα αναδεικνύει η συγγραφέας από την Αργεντινή με μικρές πινελιές βίας και δεισιδαιμονίας σε ιστορίες με αλλόκοτους και συχνά συμβολικούς πρωταγωνιστές, άνδρες και γυναίκες, με σκηνικό ένα αστικό τοπίο εγκαταλειμμένο και συχνά στοιχειωμένο, δημιουργώντας εικόνες που μένουν στο μυαλό σου για καιρό.

 

 

Claire Cameron: Αιώνιες γυναίκες (Εκδόσεις Floral Books)
Η ιστορία μιας γυναίκας Νεάντερταλ που αγωνίζεται να επιβιώσει 40.000 χρόνια πριν σε αντιπαραβολή με τη ζωή μιας αρχαιολόγου του σήμερα που, ενώ περιμένει το πρώτο της παιδί, βρίσκει το απολίθωμα ενός Νεάντερταλ δίπλα στα οστά ενός Homo Sapiens: συνδετικός κρίκος ανάμεσα στις δύο γυναίκες η μητρότητα και το ένστικτο της επιβίωσης.

 

Κέλλυ Κουναλάκη: 15 ιστορίες για την απώλεια (Εκδόσεις Βακχικόν)
Ανάμεσα στις μικρές καθημερινές απώλειες αντικειμένων και αισθήσεων, στιγμών και αναμνήσεων, αλλά και τη φθορά της ίδιας της ζωής που κρύβεται σε μικροπράγματα η Κουναλάκη σχολιάζει σε δέκα σύντομα κείμενα τον τρόπο που αφήνουμε την ουσία να χαθεί.

 

Πηγή: marieclaire.gr

 «Για δεκαετίες επικράτησε μια ιδιόμορφη κουλτούρα στην Ελλάδα, που ταύτιζε την όποια αξιολόγηση με τον αυταρχισμό –ίσως ως αντίδραση σε πρότυπα άλλων εποχών. Αυτή όμως η εμμονή κατέληξε να συνιστά τροχοπέδη στην πρόοδο». Τα παραπάνω τόνισε ο τομεάρχης Προστασίας του Πολίτη της Νέας Δημοκρατίας, βουλευτής Λαρίσης, κ. Μάξιμος Χαρακόπουλος κατά την ομιλία του στην παρουσίαση του βιβλίου της Ελένης Γρίβα και της Ιφιγένειας Κωφού «Η εναλλακτική αξιολόγηση στο σύγχρονο εκπαιδευτικό περιβάλλον – Σχεδιασμός και εφαρμογή περιγραφικών μεθόδων αξιολόγησης για τα γλωσσικά μαθήματα», στη Λάρισα.

Ο Θεσσαλός πολιτικός ανέφερε ότι «ως τομεάρχης Παιδείας της Νέας Δημοκρατίας για περίπου 1,5 χρόνο, κατά τον οποίο ετοιμάσαμε και τον κορμό του κυβερνητικού μας προγράμματος, είχα την δυνατότητα να γνωρίσω σε όλες τις πλευρές του το εκπαιδευτικό σύστημα της χώρας, καθώς και να πληροφορηθώ όλο το φάσμα των προβλημάτων του, που δυστυχώς, είναι ουκ ολίγα.

Έως σήμερα, οι πλείστες μεταρρυθμιστικές απόπειρες, δεν είχαν συνοχή, όραμα, αλλά αντιθέτως επικεντρώθηκαν στη διαχείριση του σχολείου ως προθάλαμο της τριτοβάθμιας εκπαίδευσης. Δηλαδή, πώς θα γίνονται οι εισαγωγικές εξετάσεις. Επιπλέον, επηρεάστηκαν από δύο βασικά στοιχεία. Το ένα ο φόβος των κυβερνήσεων μην σπάσουν αυγά, να μην προκαλέσουν δηλαδή λογικές του παρελθόντος, παρά το γεγονός ότι αυτές λειτουργούσαν υπονομευτικά στην ίδια την ουσία της εκπαίδευσης. Η αξιολόγηση των εκπαιδευτικών, που τόσο έχει δαιμονοποιηθεί, σε βαθμό που να ταυτίζεται από όσους την ξορκίζουν με απολύσεις, είναι ένα διαχρονικά επίκαιρο παράδειγμα.

Και το δεύτερο ήταν η προσπάθεια να κερδηθούν πόντοι ενόψει των εκλογών από συγκεκριμένες κατηγορίες ενδιαφερόμενων. Χαρακτηριστικό παράδειγμα οι πρόσφατες εξαγγελίες για κατάργηση των πανελλαδικών εξετάσεων. Ο αείμνηστος Γεώργιος Ράλλης στο βιβλίο του ‘‘Ώρες ευθύνης’’ για το πώς έχασε τις εκλογές του 1981 γράφει ότι όπως του εκμυστηρεύθηκε πρόεδρος Νομαρχιακής Οργάνωσης του κόμματος ούτε η σύζυγός του δεν ψήφισε ΝΔ γιατί το παιδί τους θα έδινε πανελλήνιες, τις οποίες είχε υποσχεθεί ότι θα καταργήσει ο Ανδρέας Παπανδρέου».

Ο κ. Χαρακόπουλος υπογράμμισε ότι «αυτές τις ημέρες, συμπτωματικά, λαμβάνει χώρα μια ακόμη μεταρρύθμιση, με το νομοσχέδιο που προωθεί η νυν ηγεσία του υπουργείου Παιδείας. Η πρώτη ανάγνωση δείχνει ότι και αυτή, δυστυχώς, είναι μια από τα ίδια και χειρότερα. Ένα συνονθύλευμα αποφάσεων, που έχουν ληφθεί ακριβώς για τους λόγους που ανέφερα πιο πάνω, και χωρίς να απαντά στις πραγματικές ανάγκες της εκπαίδευσης και των ίδιων των νέων μας».

Το στέλεχος της αξιωματικής αντιπολίτευσης επισήμανε ότι «στο άκρως ενδιαφέρον επιστημονικό πόνημα των Έλενας Γρίβα και Ιφιγένειας Κωφού παρουσιάζονται εναλλακτικοί τρόποι αξιολόγησης των μαθητών, που φιλοδοξούν να απαντήσουν στα σύγχρονα και διαρκώς μεταβαλλόμενα εκπαιδευτικά περιβάλλοντα. Το βιβλίο αυτό, που έχω την τιμή να είμαι εκ των παρουσιαστών του, είναι αναμφίβολα μια συμβολή δημιουργικού προβληματισμού για το εκπαιδευτικό μας σύστημα. Και πιστεύω πρέπει να τύχει ιδιαίτερης προσοχής από την ακαδημαϊκή κοινότητα».

Για το βιβλίο μίλησαν η κ. Αικατερίνη Κιγιτσιόγλου-Βλάχου, καθηγήτρια του Τμήματος Γαλλικής Γλώσσας και Φιλολογίας του ΑΠΘ, η κ. Μαρίνα Κολλάτου, Διευθύντρια 3ου Γενικού Λυκείου Λάρισας και Πρόεδρος της Ένωσης Καθηγητών Αγγλικής Γλώσσας Ν. Λάρισας, ενώ τη συζήτηση συντόνισε ο δημοσιογράφος κ. Λευτέρης Παπαστεργίου.

 

Σελίδα 1 από 9

Επικοινωνία

Μπορείτε να επικοινωνήσετε μαζί μας στα ακόλουθα στοιχεία

  info@postlarissa.gr

Πρωτοσέλιδα Εφημερίδων